Nicolae Sulac

Sulac werd in september 1936 geboren in Sadîc, een dorp in het toenmalige Roemeense district Cahul, in het zuiden van wat nu de Republiek Moldavië is. Zijn artistieke loopbaan begon in 1959 in het koor Doina. In 1965 werd hij de solist van het folkloreorkest Fluieraș, en in de jaren 1970 en het begin van de jaren 1980 was hij de vaste zanger van het ensemble Lăutarii.

Hij zong over de vreugde en het verdriet van zijn volk, en liet honderden liederen na die hij zelf schreef of vertolkte, samen met gefilmde concerten. Zijn interpretatie van Miorița, de oude ballade over een herder die zijn dood voorziet, werd zijn bekendste nummer. Hij kreeg de titel van volksartiest en na de onafhankelijkheid, in 1992, de Orde van de Republiek. In 2002 richtte hij een fonds op om de volksmuziek te steunen. Hij overleed in april 2003 in Chișinău na een beroerte; in 2007 verscheen nog het postume album La o margine de drum.

Het verband met Moldavië

Sulac bleef zijn hele leven in Moldavië werken en groeide uit tot een symbool van de Moldavische volksmuziek. Persbureau IPN noemde hem bij zijn zeventigste verjaardag "de gouden stem" en "het geweten van Bessarabië".

Waar u hem tegenkomt

Hij ligt begraven op het Centrale Kerkhof aan de Strada Armenească in Chișinău, waar op 9 oktober 2004 een borstbeeld werd onthuld. Het Nationaal Paleis, de grote concertzaal van de hoofdstad, kreeg zijn naam. Ook een lyceum in Chișinău, een muziekschool in Florești en een nationaal festival voor jonge volkszangers zijn naar hem genoemd.